Beeldvorming en voelen

De hele dag door voel je. Bewust of onbewust. Wanneer je je gevoelens toelaat dan geeft het opluchting en ruimte. Je kunt het gevoel bewust loslaten, al dan niet met iemand die je daarin begeleidt.

Maar dat is niet altijd zo. Er zijn ook gevoelens die hardnekkig zijn, en wanneer je deze toelaat is het daarna nog niet ‘klaar’. Ook al komt er iets van ontlading, na verloop van tijd dient hetzelfde gevoel zich weer aan. Je blijft in de groef van de plaat hangen.

Ik ben in mijn eigen proces hier een tijd verward over geweest; bestaat er zoiets als boosheid helemaal ‘uitbozen’, of verdriet ‘helemaal uithuilen’? Dus dat het op gegeven moment gewoon klaar is en alles ‘eruit is’?

Er zit een groot verschil tussen de ervaring; ‘de wereld is onveilig’ en ‘ik denk dat de wereld onveilig is’. Als ik me bewust ben dat ik dat denk dan kan ik op een gezonde manier in twijfel brengen of dit wel echt zo is en of dit werkelijk nog steeds zo is.

Zo kan ik ontdekken dat ik een beeld heb gevormd (bedacht) van wat ik ‘de wereld’ noem. En ik heb gemaakt dat ik dat beeld ‘kan voelen’. Beide zijn gedachtes van mij; ‘onveilig’, en ‘wereld’. Het was misschien waar toen het werkelijk onveilig was. Daar ontstond het beeld van ‘onveilige wereld’. En dat geloof ik dus nog.

Als ik geloof dat de wereld nog steeds onveilig is zal ik me op wat voor manier dan ook me hier tegen moeten verweren, verdedigen, mezelf veilig stellen, er afstand van nemen, het ‘proberen te omarmen’, noem maar op. Het beeld van een onveilige wereld en mijn beleving ervan staan hier rotsvast overeind.

Als ik niet voldoende bewust ben dat mijn denken dit doet, brengt me dit bij een ervaring brengt die ‘van vroeger’ is en beleef ik dit nu.

Wanneer er een volwassen getuige is van het gevoel, dan is er een context; oude gevoelens kunnen naar het hier en nu gebracht worden. Het bewustzijn doet dan volledig mee en de gevoelens en emoties krijgen een bedding om in te landen. De volwassen getuige is een gronding in jezelf.

Het is een blijk van volwassen worden, soms pijnlijk, dat wel, wanneer je bewust wordt van hoe je de meeste van je gevoelens beleeft vanuit kinderlijk perspectief.