de ‘goede vraag’

Ik houd van goede vragen. Als iemand mij een goede vraag stelt dan kan dat iets in me wakker maken. Een goede vraag blijft me ook langer en beter bij dan een advies dat doet. Adviezen vergeet ik gauw, eigenwijs als ik ben. Doe mij maar een goede vraag!

Zelf houd ik ook van goede vragen stellen. Alleen, ik weet uiteraard niet wanneer een vraag een goede vraag is, dat is aan de ander om dat te ervaren. Maar ik ben wel nieuwsgierig! En dat is ook spannend en leuk. Het risico van het vak, zeg maar.

Je lichaam heeft je veel te vertellen. Laten we voor het gemak een rebalancing sessie nu even vergelijken met een interview. Als beeldspraak dan hé?

Dit ‘interview’ heeft als doel de relatie in beeld te brengen tussen jou en je lichaam. Hoe je je verhoudt tot gevoelens die je ervaart in jezelf. ‘Er bewustzijn in brengen’ zeggen we bij rebalancing.  En als je dit breder trekt; de invloed van jouw geschiedenis, de invloed van je omgeving en de relatie met jezelf, hier en nu.

Maar hoe doen we dat, zo samen? De beste ingang is het gegeven dat er hier nog een relatie bijkomt; de relatie tussen jou als ontvanger, en mij als rebalancer. Om het nog dichterbij te brengen; mijn aanraking-  jouw huid, jouw voelen, jouw ervaren.  Dat is de meest directe, voelbare relatie die er op dat moment is. Daar werken we dus mee.

Een aantal vragen: Wat is je reactie nu op deze aanraking? Ga je er als het ware gelijk naartoe? Ben je ergens nog afwachtend? En mag dat van jezelf? Tot hoe diep voel je de aanraking in je lichaam? Heeft de aanraking een bepaalde intensiteit? Roept het iets in je op, en zo ja, wat? Herken je ‘deze reactie’? Waar ‘doe’ je dit nog meer? Wat gebeurt er dan? Waar beschermt deze reactie je tegen? Waar brengt het je? En hoe is het ‘daar’?

Dit zijn zomaar wat willekeurige vragen die ik in een sessie zou kunnen stellen. Soms is het daarna een tijdje stil en dat is goed. Het voelen zelf is eigenlijk het antwoord. Tijdens maar ook na de sessie. Een vraag is vaak veel levendiger dan een antwoord. En geen ‘vast’ antwoord ergens op hebben is misschien wel veel interessanter. We hoeven niks op te lossen namelijk. Het is maar de vraag of ‘het’ beantwoord of opgelost wil worden. Misschien is dit helemaal niet de bedoeling.