gevoel toe-eigenen

Ieder gevoel heeft een reden. En een oorzaak. Er is altijd wel iets (of iemand) aan te wijzen waardoor het is ontstaan en wie of wat (inclusief mezelf) ‘schuldig’ is aan het gevoel. Echter, hoeveel inzichten ik er ook over heb; ik voel wat ik voel. Ik voel het, hier en nu, en het is van mij.

Als ik mijn gevoel toe- eigen dan sta ik toe het gevoel te beleven. Ik neem verantwoording voor het gevoel en ook mijn gedachtes erover; dit is wat ik er van maak. Zonder overwegingen of het terecht is, dat het ‘iets is van vroeger’, ‘van iemand anders’ of een ‘oud gevoel’ is. Het gevoel is aanwezig, en daar vestig ik mijn aandacht.

Ik sta toe dat het van mij is en dat voelt krachtig. Soms is het prettig, soms onprettig. Het is heel levendig. Nu is tijdloos. Geen verhaal is af. Het heeft geen begin en geen eind. Ik beleef het allemaal nu, en dat sta ik toe, zonder me er mee te bemoeien.

Ik kies ervoor steeds opnieuw de sensaties te herkennen en deze welkom te heten. Zo zie ik de dynamiek van mezelf in relatie met dat wat er om me heen gebeurt. Ik raak er steeds meer vertrouwd mee en ik ontspan in het besef dat ik het niet kan oplossen of verbeteren. Als ik zorg draag voor deze dynamiek in mezelf en deze tot rust breng dan wordt de wereld om me heen ook zachter, milder. Maar dan moet ik het eerst toe-eigenen. Het is van mij; deze wereld, dit gevoel, deze gedachte.