goed doen

Ik heb in mijn leven veel soorten therapie gevolgd; haptonomie, bio-energetische therapie, ademtherapie, gesprekstherapie, rebalancing uiteraard, en vast nog wel een paar andere die ik inmiddels van naam vergeten ben. Als ik er op terugkijk, wilde ik vooral een goede cliënt zijn.

Nu kom ik dit ‘vanaf de andere kant’ ook vaak tegen in mijn praktijk, en ik vind het een boeiend iets. Ik voel me er soms dankbaar voor hoe de cliënt dit voor mij spiegelt.

Ik heb nog steeds regelmatig de neiging om een ‘goede rebalancer’ te zijn. Dat programmaatje van ‘ik moet het goed doen’ werkt nog heel goed. Wanneer ik mijn best ga doen is dit vanuit een onderliggend gevoel van ongemak. Als ik me daar onvoldoende bewust van ben dan komen er -als een treintje- nog een heleboel andere programma’ s achteraan. Bijvoorbeeld dat ik minder mijn best ga doen vanuit een afwijzingsgevoel. Of dat ik vanuit datzelfde gevoel juist nóg meer mijn best ga doen.

Het is belangrijk dat ik kan waarnemen wat er in mijzelf gebeurt vlak voordat ik neig mijn best te gaan doen. Er is dan meestal een gevoel van onzekerheid of leegte (‘ik weet het niet, wat moet ik doen’) die ik voel. En het gaat er om deze leegte in mezelf op te vangen, zodat ik ‘er weer kan zijn’.

Iemand in de rebalancing opleiding (ik weet niet meer wie) vertelde zoiets als; “als er in je sessie veel gebeurt is het goed, als er in je sessie niks gebeurt is het ook goed, of zelfs nog beter”. “Sta jezelf toe om het niet goed te doen”. Er bestaat in dit werk niet zoiets als ‘goed’, of ‘lukken’.

Toch denk ik dat ik nog nooit een ‘mislukte sessie’ heb gegeven. Maar een ‘helemaal gelukte’ ook nog niet. Althans, zolang ik hierin geloof .