Ja en Nee

Alles wat bij me binnenkomt aan indrukken, interpretaties, intuïtieve gevoelens; het gaat allemaal door mij heen. Mijn systeem heeft bij alles, als ik het even heel zwart wit maak, een Ja of een Nee gevoel. Dit wil ik wel, dit wil ik niet. Dit gebeurt automatisch, er is een heel duidelijke rangschikking te voelen. Dit lust ik wel, dit lust ik niet (meer). Soms kauw ik er nog even op vanuit interesse; hoe smaakt het? Maar uiteindelijk is het niet mijn smaak. Nee; ik spuug het uit.

Ik wist nog niet dat ik zo selectief was. Bij veel dingen voel ik Nee. Terwijl ik er een ja van maak. Soms is dat logisch, hier en daar moet ik me over ‘geen zin hebben’ heen zetten. Ik kan niet alles uitspugen.

Ik heb echter wel een keuze, wanneer deze Nee voor mij belangrijk is, ongeacht waar het over gaat. Nee is Nee. Ik wil het niet.

Nee werd vroeger niet geduld. Er waren veel regels en ook geen keuzes. Ik moest veel inslikken en verteren. Nu vind ik het steeds ‘lekkerder’ om de Nee toe te laten. Misschien ‘m zelfs een beetje te overdrijven. De Nee toelaten geeft me energie. Het ís energie. En het is ook spannend. Ik voel het in mijn onderbuik. Daar kriebelt het, er is angst en er is ook plezier. Het is ‘lekker’. Ik hoef het ook niet meer uit te spugen. Het is mijn Nee. Mijn nee is gezond en vruchtbaar.

Met mijn Nee woel ik mijn oude grond om en leer ik deze opnieuw kennen. Steeds meer ervaar en voel ik wat voor mij vruchtbaar is en waar ik dus ook Ja tegen kan en wil zeggen. Mijn Ja wordt duidelijker wanneer mijn Nee ook duidelijk wordt. Dit is allemaal Mij. Ik ben dit. Ja én Nee.