luchtbellen

Stel je voor dat je alleen kon ervaren wat je zintuigen in het moment waarnemen . Wat een rust zal dat geven. Dan is er waarschijnlijk wel 90 % wat direct wegvalt.

Bij mij wel in ieder geval.

Mijn innerlijke ruimte wordt continue bezet met gedachtes die ‘niet hier, niet nu, niet waar, niet reëel’ zijn. Het grootste deel van de dag ‘bevind’ ik me zogenaamd in situaties die er nu niet zijn. In een ‘niet werkelijk bestaande creatie’, eigenlijk. Ik ben een dromer, met zowel positieve als negatieve droomverhalen en sensaties. Ik beleef heel veel, vooral in mijn hoofd.

Ik besef dat ik dit zelf doe. Ik ben (onbewust) op zoek naar ‘iets anders’, ‘ergens anders’, ‘een ander gevoel’. Het is mijn dagelijkse gewoonte geworden en dit lijkt helemaal vanzelf te gaan.

Ik besluit om dit te doorbreken; door in mijn lichaam te voelen en de gedachten en sensaties te herkennen en er aandachtig bij te zijn. Zo kan ik dit aanschouwen en onderzoeken. Als ik dit een tijdje doe valt me op dat geen enkele gedachte en sensatie langer dan een moment aanhoudt, het is eigenlijk zo vluchtig als wat. Ik kan het niet eens vastpakken!

Wanneer ik erbij blijf en de aard van deze verschijningen onderzoek ontdek ik dat het eigenlijk niets is. Het zijn luchtbellen in het water; de gedachtes, de gevoelens, de neuroses en de verhalen. Zelfs angst en chaos, het komt en gaat. Daarna verdwijnen ze weer, die bubbels. Nergens laat het echt sporen na, ook al dacht ik van wel. Daarna is het water weer stil.