ontmoeten van de spanning

In mijn praktijk komen mensen die op zoek zijn naar ontspanning. Er is spanning-  en ik wil ont-spanning.. Logisch natuurlijk! Maar er is vaak een verzoek achter de wens; “en daar moet jij me aan helpen”… Zo wordt dat nooit expliciet gezegd, maar vaak is dat de verborgen (onbewuste) boodschap.

In de rebalancing opleiding heb ik met dat thema geworsteld. Wanneer iemand zich door mij geholpen voelt en door mijn ‘hulp’ en aandacht tot ontspanning komt deed me dat goed. Maar ik voelde ook dat hier patronen in verwikkeld zaten uit mijn eigen geschiedenis. ‘Als ik voor een ander zorg dan besta ik’. Onbewust was dat mijn levensmotto, zonder dat ik dat wilde. Diep in mezelf voelde ik dat ik daar niemand eigenlijk echt mee hielp. Vooral niet mezelf en daar zat een leegte en een groot ongemak. ‘Wie ben ik dan’? .  En er moest toch ergens een resultaat ‘tevoorschijn’ komen?

Ik herken soortgelijke gevoelens nu meer bij mezelf in situaties en omstandigheden. Er is spanning, en ik wíl naar ontspanning toe. En daarbij moet iet s anders dat ‘voor me regelen’;  sauna, ‘niets doen’, een goed gesprek, me afzonderen, mediteren enzovoort. En soms werkt  het net niet helemaal of maar voor eventjes.

Hoe zou het zijn om al die dingen van hun functie te ontslaan en ze stuk voor stuk ‘doelloos’ te laten zijn voor wat ze zijn? Dat er ‘gewoon’ spanning-onrust is; en dat is het? En dat ik daarbij nog steeds al die dingen kan doen maar dan gewoon inclusief spanning? Zo kom ik dichterbij wat echt is; er is spanning en onrust. Zonder die afstand van de werkelijke ervaring  en iets anders willen.

Als ik mezelf van die doelen ontsla dan ontsla ik ook mezelf als degene ‘die het moet doen’ bij de ander. En daar is het spannend. Wordt ik dan nog wel gewaardeert? Doe ik het dan nog goed?  De cliënt komt toch voor ‘verbetering’? Ik heb nog geen cliënt in e horen zeggen; “ik wil mijn weerstand en spanning volledig voelen!”

Maar daar wel de crux. De ontmoeting van wat waar is. Spanning wil ontmoet worden, angst wil ontmoet worden, boosheid wil ontmoet worden, machteloosheid wil ontmoet worden. Het ego wil alsmaar ervan weg , uitzoeken waar het vandaan komt met als doel dat het losgelaten kan worden. Die wil alsmaar naar die ontspannende oplossing toe. Dat klinkt ergens ook verkrampt, nietwaar?

Wat het leven zelf wil is het steeds weer ontmoeten van iedere gevoelservaring in onszelf, ieder moment opnieuw. Juíst inclusief alle spanning, onzekerheden en ongemakken van mijzelf. Zo ontsla ik het ego ook van zijn beschermende, afwerende, oplossingsgerichte functie en ontspant het in zichzelf.

Om het nog korter samen te vatten een quote van de boeddhistische leraar Chogyam Trungpa: ‘Het gaat erom dat wij al onze referentiekaders laten vallen, alle ideeën over wat zou moeten zijn. Dan is het mogelijk de unieke en levendige eigenschappen van verschijnselen direct te ervaren’.